Kraina Lodu 2 - roździał 5

Kolejny niespodziewany gośćEdytuj

-jaka to propozycja- zapytała zapytała Elsa z ciekawością.

-no, własciwie to niespodzianka, ale i tak dowiesz się dopiero jutro. Teraz już pujde, dobranoc.. i do jutra.- powiedział księżna rzegnając się z Elsą i opuszczając sale tronową.

Elsa była przerażona tą niespodzianką, ale również zaciekawiona. Zwarzywszy na to, że była juz dość puźna godzina to wyszła z sali i udała się w kierunku swej komnaty. Kiedy już tam dotarła to przebrała się w piżamę i polożyła się spać. Niestety ciekawość nie pozwalała jej zasnąć. Cały czas myślała nad tą niespodzianką swojej ciotki. W końcu zasneła.

Na drugi dzień, gdy slońce wstało o jakiejś 7.00, Elsa od razu po obudzeniu się poszła do łazienki, wykąpała się, ubrała i w pośpiechu zeszła na parter pałacu myśląc, że jej ciotka będzie tam już czekać. Nie myliła się, Amelia stała w sali tronowej z niecierpliwością. Elsa weszła tam i nerwowo zaczęła pytać:

-no i co z tą niespodzianką? Jaka jest ta propozycja?

-spokojnie Elso, zaraz ci powiem. Tylko usiąć prosze na tronie- powiedziała Amelia 

Elsa usiadła i wtedy do sali wszedł pewien młodzieniec. Był wysokim, szczupłym (jak Hans) 22-u latkiem. Miał brązowe, krótko przycięte włosy, jasną karnację i niebieskie oczy. Ubrany był w brązowy żupan z licznymi odznakami, czarne spodnie i buty.

- wasza wysokość oto książę Dominik z dalekiego królestwa na wschodzie- powiedziała z radością Amelia

-witaj królowo, wprost niezmiernie miło mi cię poznać- oznajmił Dominik 

-mi też miło cię poznać, ale co cię sprowadza do mnie?- zapytała Elsa ze zdziwieniem

-królowo pozwól że ja odpowiem. Dominik to mój kandydant na męża dla ciebie- wtrąciła się księżna

-zaraz że co? Jaki kandydant?- zapytała królowa z niedowierzeniem

-Elso nie denerwuj się, prosze- powiedziała Amelia próbując uspokojic Else

-jak mam się nie denerwować skoro przyprowadzasz tu jakiegoś księcia i mówisz mi że mam go poślubić- wykrzyknęła królowa z oburzeniem- poza tym, dlaczego zaczęłaś szukac jakiegoś kandydata?- zapytała

-bo ja juz wszystko zrozumiałam. Nie masz męża bo jestes tak zajęta, że nie miałaś czasu wogóle go sobie poszukac, więc rozwiązałam twój problem.- oznajmiła Księżna

-ale jaki problem, o czym ty wogóle mówisz? Mówiłam ci przecież, że chce sama rządzić- rzekła Elsa wciąż zdenerwowana.

Amelia po tych słowach spoważniała i powiedziała do Elsy wściekłym głosem:

-a ja ci powiedziałam, że nie możesz nie mieć męża bo zrujnujesz przyszłość Arendelle. Poza tym miałaś słuchać moich rad, taka była umowa.

-wiem, ale chyba powinnam w takim wypadku ją zerwać- zakomunikowała Elsa swej ciotce

Amelia popatrzała chwile na Else, po czym odwróciła wzrok na Dominika i kazała mu opuścic sale tronową by spokojnie porozmawiac z Elsą. Dominik wyszedł, a między kobietami zaczęła sie ponowna rozmowa.

-Elso, ja wiem, że ty wolisz być sama i sama rządzic naszym krajem, ale zrozum to tak nie wypada- powiedziała księżna ze ściszonym głosem

-ale mnie nie obchodzi co wypada a co nie. To jest moja decyzja i nie powinnaś się do niej mieszac- rzekła Elsa.

-jestem księżną Arendelle i też mam coś do powiedzenia- powiedziała Amelia z doniosłym głosem

-a ja mam decydujący głos

-ale...

Amelia  próbując dokończyć to co chciała powiedzieć, usłyszała coś dziwnego.

-Elso słyszałas to?- zapytała

-ale co?- odpowiedziała Amelii nie wiedząc oco jej chodzi

-przysięgam że coś słyszałam

Nagle w strone Amelii zaczął iść Olaf. Był odwrócony tyłem więc jej nie zauwarzył. Po chwili zderzył się z nią a ona zaczęła krzyczeć:

-aaaaaaaaaaaa

-Olaf również przestraszony podzielił się na kawałki po czym poskładał się z powrotem i powiedział:

-no wie pani co. Żeby tak straszyć, omało co się nie przekręciłem.

-matko boska, ten bałwan mówi???- wykrzykneła księżna z przerażeniem

-cześć jestem Olaf, a to jest mój niż skandynawski- mówi z uśmiechem wskazując na swoją chmure którą Elsa mu wyczarowała z przed roku

Po chwili Amelia zemdlała. Do stojącej Elsy obok leżącej Amelii podszedł Olaf i wpatrując się w nieznaną mu kobiete zaczął cicho pytać:

-a tak właściwie to kto to jest?

-oh Olaf- powiedziała Elsa łapiąc się za czoło i po krótkiej chwili zaczęła budzić ciotke

-ciociu, ciociu, obudź się

Wtedy Amelia obudziła się z krzykiem na ustach. Wciąż była roztrzęsiona widokiem mówiącego bałwana.

-aaaaaaaa,ten bałwan mówił, on mówił

-spokojnie ciociu. To był Olaf

-że kto?

-Olaf! bałwan którego stworz...

Elsa chciała powiedzieć z kąd się wzioł Olaf, ale zapomniała że Amelia nie wie o jej mocy, więc powiedziała:

-znalazłam go 

-ale dlaczego on mówi?- spytała wciąż roztrzęsiona księżńa

-bo jest zmutowany, no nie ważne. Może wrócimy do naszej poprzedniej rozmowy?- odpowiedziała Elsa po czym szybko zmieniła zdanie by wymigać się od powiedzenia Amelii prawde o Olafie.

-no dobrze, ale pod warunkiem że ten zmutowany bałwan wyjdzie- zasugerowała księżna

-no dobrze. Olaf wyjdziesz na chwile?- zapytała Elsa

Po chwili głupiego wpatrywania się w Else Olaf powiedział:

-ok

Idąc w strone wyjscia Olaf powiedział do siebie

-To ja jestem zmutowany???

Po wyjściu Olafa Elsa i Amelia rozmawiały chwile o tym czego nie udało się im skończyć. Potem księżna wyszła i udała się do swojej komnaty. Widać było po niej, że nie była zadowolona. Królowa po jej wyjściu długo nie wychodziła z sali tronowej. Myślała nad tym co powiedziała jej ciotka.

Ciąg dalszy nastąpi...